Werner Eduard Fritz von Blomberg
Biografia
Werner Eduard Fritz von Blomberg urodził się 2 września 1878 w Stargardzie w Pommern jako najstarszy syn pułkownika Emila von Blomberga i Emmy.
Wstąpił do armii w 1894 roku i w kolejnych latach awansował, pełnił funkcje sztabowe, służył w Wielkim Sztabie Generalnym i I wojnie światowej brał udział na froncie zachodnim, awansując do majora w 1916 roku i otrzymując najwyższe cesarskie odznaczenie Pour le Mérite.
Po wojnie kontynuował karierę w Reichswehrze, pełnił różne stanowiska sztabowe i dowódcze; w 1927 został awansowany na generała majora i objął stanowisko szefa Truppenamtu, a w 1929 awansował na generała porucznika, a następnie kierował szkoleniem w Reichswehrze.
W 1933 został generałem piechoty i ministrem Reichswehry; po dojściu Hitlera do władzy okazał lojalność, wprowadzając do armii symbol swastyki i przepisy aryjskie. W 1936 został feldmarszałkiem, od maja 1935 był ministrem wojny i naczelny dowódca Wehrmachtu.
Poparcie Hitlera zaczął tracić z powodu ugodowej postawy wobec NSDAP i usprawiedliwianiu wydarzeń podczas nocy długich noży; w 1938 opowiadał się przeciw agresji wobec Czech, lecz ostatecznie uległ i przeprowadził zajęcie Sudetenlandu, po czym popadł w niełaskę Hitlera.
W styczniu 1938 roku został niespodziewanie usunięty z armii; pretekstem była małżeństwo z Evą Gruhn i obawy policji, jednak prawdziwe powody to zawiść Göringa i Himmlera oraz niezadowolenie Hitlera z jego postawy. Kilka dni później wybuchła afera Blomberg–Fritsch i odsunięto także Wernera von Fritscha oraz innych konserwatywnych generałów.
Zamieszkał z żoną w Bad Wiessee; podczas II wojny światowej zginęły jego dwóch synów. W 1945 roku został aresztowany przez aliantów. Zmarł w norymberskim więzieniu w marcu 1946 roku.